Kliekjes
Er blijven natuurlijk veel foto's liggen als je er maar 1 per dag op het web wilt zetten. De laatste paar dagen maakte ik deze platen...
De windmolens staan aan de Eemmeerdijk, bij Huizen de polder in.
En dit is het Gemaal van Nijkerk. Je vindt het tussen Nijkerk en het Eemmeer.
Voor een serie foto's over architectuur heb ik voor het eerst in jaren weer eens een vestiging van Prénatal bezocht.
Twee maal de oude Albert Heijn-vestiging bij ons op het dorp. De nieuwe tijd vraagt om modernisering en schaalvergroting. Dus: de asbestdakplaten zijn voorzichtig verwijderd en daarna mocht de bulldozer het terrein op. Zie hier het resultaat na twee dagen...
De fotoclub wil ook graag dat ik 'urbanfotografie' oefen. Eigenlijk betekent dat: plaatjes schieten van 'oude rommel'. Ik dacht dat deze doorgang onder de snelweg (A!) er ook wel bij zou kunnen horen.
5 op een rij
Het idee is dat al die enthousiastelingen op lokaal niveau bij elkaar komen en zoveel mogelijk zinnige dingen zeggen over elkaar's foto's. Je drinkt daar dan koffie bij, of een biertje en je bent weer een avond van de straat. Met enige regelmaat organiseren de regio's, of de landelijke bond, wedstrijden. Daar stuurt iedereen z'n beste werk voor in en misschien word je dan winnaar. Geld valt er niet te verdienen, maar wel eeuwige roem. Nou, die laat je niet liggen.
Ik ben nu een jaar aangesloten bij één van die plaatselijke fotoclubs en ik merk dat het wel wat in me losmaakt. Ik bedoel niet een allesoverheersende competitiedrang, maar een zoektocht naar je eigen mogelijkheden. Als voorbeeld de volgende situatieschets: de regio Utrecht schrijft een wedstrijd uit onder de titel "5 foto's met samenhang". Ik ben nog nooit bezig geweest met zo'n opdracht. Dan ga je dus denken en doen. Over het uiteindelijke resultaat ben zelfs ik verrast. Plotseling maak ik foto's die grotendeels onscherp zijn, redelijk abstract en gesorteerd op kleur. Da's niks voor mij, maar toch leuk om te doen en het is allemaal de schuld van die fotoclub. Check it out!
Beetje jatten
Ooit zag ik een fotografisch geintje waarbij het scherm van een computer doorzichtig was gemaakt. Je zag alles wat er achter de computer stond. Eigenlijk een heel simpel grapje waar je maar twee foto's voor nodig hebt: één met een laptop en één waar de laptop is verdwenen. Zoiets als dit…
Het is de bedoeling dat je het blauwe vlak in de foto met de laptop verwijderd en de plaatjes achter elkaar in Photoshop legt. Klaar ben je. Nou ja, niet helemaal, want de selectie van het blauwe scherm valt nog lang niet mee. De details aan de onderkant (het Apple Dock) en de icoontjes op het bureaublad raakten bij mij vervormd. Het zag er echt niet uit. De meest beschadigde onderdelen heb ik apart losgeknipt uit de originele foto en keurig bijgeplakt in een extra laag. Daarna is er nog een transparant laagje blauw toegevoegd om de suggestie te wekken dat je naar een beeldscherm kijkt. Tot slot heb ik in Aperture de helderheid, het contrast en de scherpte nog wat opgeschroefd. Het eindresultaat ziet er dan zo uit.
Herfstexperimenten II
Het is een bijzonder jaar. De temperatuur is al tijden veel te hoog. Geen wonderdaad de bloemen denken dat het voorjaar wordt en alvast weer prachtige kleuren laten zien. Over deze foto ben ik wel tevreden. Je ziet duidelijk dat het herfst is. Het oude mannetje met de stok geeft er zelfs een dubbele betekenis aan. Maar de vervreemding zit in de kleurrijke planten, scherp op de voorgrond.
Op landgoed Den Treek (vlakbij Amersfoort en Leusden) speelden volwassen mannen jagertje. Veel paarden, veel honden, rode pakjes en ook nog valse trompetten. Alles was er.
Herfstexperimenten I
Er staan geen afspraken in de agenda dit weekeinde. Meestal betekent dat tijd om achterstallige werkjes in te halen. Even vaak stel ik dat uit en doe dingen die leuker zijn, zoals lezen, muziek luisteren, of foto's maken. Vandaag heb ik de camera maar weer eens uit de rugzak gehaald. Het was licht bewolkt en droog. Dat is mooi weer om een wit vel papier op de tuintafel te leggen en wat plaatjes te schieten. Er was geen plan en geen doel, behalve dat ik 'iets met de herfst' wilde doen.
Verder zit de uitzetting van een 18-jarige Angolese asielzoeker (Mauro Manuel) de laatste dagen erg in m'n hoofd. Dat wilde ik ook graag visualiseren. Uiteindelijk is dat een potje met knikkers geworden. Voor mij het symbool van een kleurrijke samenleving die we met z'n allen kunnen vormen als we niemand over de rand laten vallen.
Het liefst had ik alle achtergronden even wit gehad. Dat valt in de praktijk erg tegen. In Aperture heb ik behoorlijk gefröbeld met de instellingen van de witbalans en belichtingsmeters, maar er zit toch nog teveel verschil tussen de plaatjes. Ik heb de hele sessie gewerkt met een zelf ingestelde witbalans op de camera, maar zelfs dat heeft niet mogen baten. Als je tips hebt hoe ik dat een volgende keer slimmer aanpak, stuur me dan een mailtje alsjeblieft.
Blote, witte man
Vorige week donderdag mocht ik weer naar het tweewekelijkse fotoclubje. We zijn met z’n achten en willen graag de mooiste portretten van de wereld gaan maken. Hoogleraar Plaatjesschieten, prof. Ruijg, leert ons de kneepjes van het vak. Suffe zaken als de witbalans instellen (zie kopjes), maar ook over- en onderbelichten (zie blote man). Het klaslokaal is voortdurend gevuld met klappende spiegels. We zijn blije cursisten en leren veel, ook van elkaar.
Het leukste moment is het bekijken van de huiswerkopdracht. We laten dan vol trots onze plaatjes van thuis zien. Natuurlijk start je met wat gespeelde gene, maar al snel doe je alsof de zilveren camera binnen handbereik is. De opdracht voor onze volgende les is vrij simpel, maar lastig te organiseren. We moeten tien portretfoto’s maken. Dus: als je de komende week niks te doen hebt, meld je dan even....
Plaatjesprofessor II
Het is er de laatste tijd een beetje bij ingeschoten om nieuwe foto’s te plaatsen. Gelukkig heeft de bovenmeester van de fotoschool, Sander Ruijg (rechts onder), een stok achter de deur. Hij wil voor onze cursusavond een paar portretten zien, die gemaakt zijn met ‘extreem licht’. Helemaal zeker weet ik het niet, maar het zal wel gaan over grote contrasten, heel donker en veel licht.
Het kleine meisje en de mooie mevrouw met het oplichtende haar zijn gemaakt met een beste bak tegenlicht. Het viel me niet mee om die foto’s goed te krijgen, maar het is uiteindelijk gelukt. Een flitser voor wat invullicht is erg handig heb ik gemerkt.
De zwart/wit plaat van de oudere heer (Willem Barnard is gemaakt in een donkere kerk waar precies één sterke zonnestraal naar binnen viel. Ik heb stevig onderbelicht en nog zitten de neuspunt en de snor tegen overbelichting aan....
La Carotte caresse (willige wortelen)
Yeah!!! Gisteren een nieuwe camera gekocht. Mijn zes jaar oude Konica Minolta Dynax 7D doet het nog goed, maar heeft wel wat weinig pixels voor grotere prints, of als er ‘gecropt’ moet worden.
De Nieuwe is een machtige machine van Sony. Full frame en 24 megapixel aan boord. Echt helemaal mooi. In alle reviews wordt gemopperd over de enorme ruistoename bij hogere ISO-waarden. Het zal best kloppen, maar tot 800 ISO is er weinig aan de hand. Bij de vorige camera werd het al precair als ik voor 200 ISO koos. Ik ben dus blij.
Uiteraard meteen allerlei testjes gedaan. Scherpte/diepte, contrast, dynamisch bereik, ISO-standjes en nog veel meer van dat soort onzin. Ik ben niks tegengekomen dat een rafelrandje vertoont. Kortom: u leest een gelukkige blogger....
Dit zijn de eerste testfoto’s. Helemaal bovenaan een stel koeien op 800 ISO. Het was echt erg donker in de stal met zelfs nog een stevig tegenlicht door twee ramen en een deur. Desalniettemin een strak beeld, al had de voorste koe iets scherper gemogen.
b
Boven de willige wortelen. Ik heb een 50mm lens gebruikt met een erg groot diafragma (f1.7). Hetzelfde geldt voor de kleurrijke bloemen uit de achtertuin. Ik ben erg onder de indruk van de natuurgetrouwheid van de kleuren, zelfs onder extreme omstandigheden (heel veel zon rond het middaguur).
Tot slot nog wat kaarsjes brandend in de nacht en de koe van hierboven, maar dan in 400 ISO. Die vlekken op de muur zijn overigens erg natuurlijk in een stal en het is zeker geen digitale ruis....
Dubbel-foto's
De afgelopen week is een nieuw idee geboren: de ‘dubbel-foto’. Het is vrij simpel. Een dubbel-foto is de (fotografische) verbeelding van een samengesteld zelfstandig naamwoord. Dus: twee zelfstandige naamwoorden die samen weer een nieuw begrip vormen. Er zijn er duizenden. Kaas-Schaaf, Spijker-Broek, of -zoals op de plaatjes- SpiegelBeeld, SpiegelEi, FilterSigaret, KansArm en Bordspel.
Het is leuk om dit concept uit te werken. Ik heb mezelf verplicht om alles te fotograferen tegen een zwarte of witte achtergrond. De foto van de PolLepel (zie laatste plaatje) was een eerste experiment en daar was ik minder tevreden over. Wit en zwart werken beter en zijn ook makkelijker om te zetten naar een z/w-foto.
Photoshop doet het al een tijdje niet meer op mijn computer door een onhandige update van het besturingssysteem. Alle bewerkingen zijn uitgevoerd in Aperture en beperken zich tot het aanzetten van zwart, het opkrikken van wit, contrastverbetering, een beetje verscherpen en de vierkante uitsnede. Jammer genoeg lopen de zwarte kleuren soms een beetje dicht. Dat ga ik later weer oplossen als de firma Adobe kans ziet om Photoshop aan de praat te krijgen.
Als je suggesties hebt voor nieuwe plaatjes, stuur dan een mailtje naar gerard@gofoto.nl
Polarisatie in Hoogland-West
Vanavond scheen er een prachtige avondzon. De wolken dreven langzaam langs de blauwe lucht. En.. ik had zin om even wat anders te doen dan vergaderen, communiceren, mailen en filerijden. Gelukkig is er dan altijd “Hoogland-West”.
In mijn cameratas vond ik een polarisatiefilter voor de groothoeklens. Dat ding heb ik honderd jaar geleden gekocht en ik weet echt niet hoe je er profijt van kunt hebben. Het is in ieder geval een heel gepuzzel om te ontdekken wanneer zo’n filter consequenties heeft voor je belichting (los van het verlies van een beetje licht). Ik ga wel eens zoeken op internet hoe zo’n glazen plaatje het liefst wordt ingezet.
Hoe-dan-ook: de wolkenpartijen kreeg ik wel iets dramatischer, de lucht blauwer en de donkere partijen een beetje lichter. Thuis heb ik ook de HDR-software van PhotoMatrix nog even gebruikt...
Lichtstraal van staal
Het fotoclubje voor gevorderden hield gisteravond op te bestaan. Hoogleraar Plaatjesschieten, Sander Ruijg, nam ons mee naar buiten. Het was koud, heel koud. Sommige cursisten moesten later losgebikt worden van hun statief. Het was de bedoeling dat we alle geleerde technieken in de praktijk zouden brengen. Dat is niet bij iedereen gelukt. Bij mij in ieder geval niet. Zo bleef de flitser in de koffer (zie artikel ‘Freeze frame’) en heeft vooral de driepoot goede diensten bewezen.
Enfin, een paar foto’s staan op deze pagina. Ik heb me erg gefocust op de stervorming rond de straatlantaarns. Hoe hoger het diafragmagetal (kleine opening dus) hoe meer je de stralenkransjes gaat zien. De foto hier recht boven is met het maximale diafragma van mijn zoomlens gemaakt (f22). Vreselijk lange sluitertijd dus ook. De ISO-waarde heb ik consequent op 100 gehouden, bij alle foto’s.
Op het exemplaar linksboven staan twee passerende stadsbussen waarvan je alleen de verlichting ziet. Goed om bij stil te staan: twee van die bussen laten de grond behoorlijk trillen, zeker op een brug en dat merk je bij langere sluitertijden. Als je goed kijkt, dan vertonen de straatstenen een beetje bewegingsonscherpte. Ook de staande slagboom is niet helemaal strak.
Bij de voorbijrazende trein (rechtsboven) is hetzelfde aan de hand. De stenen van de brug zijn een tikkie bewogen. Aan het diafragma (f18) heeft het niet gelegen en wind stond er ook niet.
Erg enthousiast kan ik worden van zo’n glimmende leuning langs de kade. Alle lampjes uit de omgeving maken er een lange lichtstraal van staal van.
En... we kregen niet eens een borrel achteraf. Dat had vast geholpen tegen de kou en de treurnis van het afscheid.
Meer geëxperimenteer
Bijgaande foto’s zijn gemaakt tegen een zwarte achtergrond (in een onverlichte ruimte dus) met een sluitertijd tussen de 10 en 30 seconden. Diafragma op 5.6 of 6.7. Het is even zoeken hoe lang je met de lamp op de roos mag schijnen zonder uitgebeten delen te krijgen, maar dan krijg je ook aardige resultaten.
De slinger op de achtergrond is gemaakt binnen dezelfde sluitertijd, maar pas nadat ik de roos had beschenen.
Je kunt natuurlijk ook je eigen naam schrijven met licht ;-)
Freeze frame
Ik heb zo’n opzetkastje altijd een onding gevonden, behalve overdag als er -bij stevig tegenlicht- een lichtje van de voorkant bij moet. Toch blijken er talloze mogelijkheden te zijn met de losse reportageflitser. op de bijgaande foto’s heb ik lange sluitertijden gebruikt, soms wel van 1,5 seconde. De flits legt in een fractie van een seconde een beeld vast, zeker de objecten die vlak bij de camera zijn. Alle bewegende onderwerpen die minder licht van de flitser vangen en juist iets beter worden beschenen door andere lichtbronnen laten ‘beweging’ zien en worden en beetje wazig.
De jongen op de achtergrond is bijna doorzichtig, terwijl de vrouw op de voorgrond redelijk scherp (nou ja) is afgebeeld. Let ook op de plek waar de jongen van het tafeltje is gesprongen. daar heeft hij iets langer stil gestaan en is er nog een soort schaduw zichtbaar.
Mijn hand is niet vast genoeg om de camera anderhalve seconde stil te houden. Daarom is alles op de foto wazig geworden. De flits is ingesteld op het einde van de sluitertijd. Ik heb de indruk dat mijn camera ook een soort ‘voorflitsje’ maakt.
Het &-teken is gemaakt met een klein zaklantaarntje.
De man in het oranje shirt is geflitst terwijl ik mijn camera snel van links naar recht bewoog.
Hierboven zijn foto’s van een schommelende lamp. Bij de bovenste foto heeft de sluiter 3/10 seconde langer opengestaan. Het effect is dat de lamp -tijdens de flits- alleen nog een wazig profiel laat zien.
Flitsen is best leuk.