Geen leer meer
In Oisterwijk staan de Koninklijke Lederfabrieken. Nou ja, ze stonden daar, want de gebouwen zijn er nog wel, maar de bedrijvigheid is verdwenen. Het enorme complex heeft nog geen eeuw productie gedraaid. Het wordt in 1916 opgericht door ene O.J. Van de Aa. Daarna volgen allerhande overnames en fusies. Het is opvallend dat al in 1932 het predikaat 'Koninklijk' aan de 'Lederfabrieken' werd toegekend. Normaal gesproken denkt Hare Majesteit immers zo'n honderd jaar na voordat ze de eretitel uitdeelt.
Hoe-dan-ook: het complex staat dus sinds 2000 leeg. Een aantal gebouwen valt onder de monumentenwet en zal niet worden afgebroken. Sterker nog: één van de fabriekshallen is al weer gerestaureerd en biedt onderdak aan een paar kleine bedrijfjes. Heel af-en-toe worden de hekken geopend en mag een handjevol fotografen naar binnen om plaatjes te schieten. Vandaag heb ik er -samen met zo'n vijftig soortgenoten- een paar uur rondgedoold. De Rotary van Oisterwijk was zo vriendelijk om de organisatie op zich te nemen. Voor een tientje was je hun vriendje en da's best weinig voor die club. Hulde!
Kliekjes
Er blijven natuurlijk veel foto's liggen als je er maar 1 per dag op het web wilt zetten. De laatste paar dagen maakte ik deze platen...
De windmolens staan aan de Eemmeerdijk, bij Huizen de polder in.
En dit is het Gemaal van Nijkerk. Je vindt het tussen Nijkerk en het Eemmeer.
Voor een serie foto's over architectuur heb ik voor het eerst in jaren weer eens een vestiging van Prénatal bezocht.
Twee maal de oude Albert Heijn-vestiging bij ons op het dorp. De nieuwe tijd vraagt om modernisering en schaalvergroting. Dus: de asbestdakplaten zijn voorzichtig verwijderd en daarna mocht de bulldozer het terrein op. Zie hier het resultaat na twee dagen...
De fotoclub wil ook graag dat ik 'urbanfotografie' oefen. Eigenlijk betekent dat: plaatjes schieten van 'oude rommel'. Ik dacht dat deze doorgang onder de snelweg (A!) er ook wel bij zou kunnen horen.
Nog steeds een paard
Het paard van André van Duin staat nog steeds in de gang. Dat is wel de meest belangwekkende conclusie die ik kan trekken na de carnavalsoptocht van 2012. Het lied dreunde uit de luidsprekers van zeker tien praalwagens. Verder deed 'Eye of the tiger' het goed en 'Ik heb een zachte G en een harde L'. Tja….
Je kunt twee dingen doen tijdens carnaval: vluchten of je een beetje mengen. Dit jaar deed ik het laatste. Dat betekent concreet dat ik een camera om m'n nek hang, een pet opzet (tegen de kou en de regen) en heel spaarzaam wat deinende bewegingen maak als er weer zo'n geluidsmuur naast me opduikt. Soms lach ik ook een beetje. Dat wekt de indruk dat ik het naar m'n zin heb. Je moet anderen namelijk niet nodeloos het plezier ontzeggen…
Plaatjes schieten is wel weer leuk. Meestal zijn de kleuren uitbundig en de mensen ontspannen. Het liefst maak ik portretten met de telelens. De expressievariaties (van vrolijk tot verveeld) zijn groot.
Zoet Sauerland
Iedereen die van sneeuw en skiën houdt, kent Winterberg in het Sauerland. 't Ligt op zo'n 300 kilometer van Utrecht en je kunt er zelfs schansspringen. Een beetje Garmisch Partenkirchen dus, maar dan kleiner en dichterbij. Veel minder mensen kennen Nordenau. Dat plaatsje met twintig huizen en vijf hotels vind je een een kleine dertig kilometer verderop. Je struikelt er over de rollators en de Fremdenzimmers hebben een basistemperatuur van 27 graden. Er is zelfs een heuse grot waar je van allerhande ziektes kunt genezen. Een beetje Lourdes dus, maar dan kleiner en dichterbij…
Nordenau ziet er zo uit.
Prachtig dus! Het hotel voor de bivak van twee nachten lag er ook wel aardig bij.
Goed, als je dus een lang-weekeinde in Nordenau zit, dan ga je wandelen. Ski-pistes zijn er niet en de hitte in de hotels is ondraaglijk. De natuur daarentegen is prettig, heel prettig. Je schiet geheugenkaarten vol. 't Was even zoeken naar voldoende overbelichting om het wit niet blauw te laten worden en toch de wolken nog een beetje doortekening te geven, maar dan heb je ook wat.
Ik ontdek plotseling de thema's in m'n foto's: 'paaltjes in de sneeuw'. En dan gaan we verder met: 'Langlaufstrecken'.
Ach, wat was het mooi allemaal!
Wim de Bink
De donkere opslagruimtes waren een heuse uitdaging voor het fototoestel. Ik wilde natuurlijk zoveel mogelijk scherptediepte en zo min mogelijk ruis. Het statief lag thuis, maar een paar dakspanten en kastplanken boden uitkomst. Dat gaat weliswaar ten kosten van de compositie, maar een beetje croppen mag af-en-toe best wel, vind ik.
Oh ja, aan het eind van de rondleiding werd voorzichtig een plastic zeil aan de kant geschoven en daar stonden ze dan, de beauty's…
Nieuw licht
De opdracht aan mezelf was om structureel een camera bij de hand te hebben. Inmiddels ben ik twintig dagen bezig en het bevalt prima. De meest gebruikte camera is een Leica D-Lux 4. Het is een kleine compact, die niet erg opvalt en dus mee kan naar het werk. In de weekends kies ik vaker voor de grotere spiegelreflex van Sony. Het instellen van dat toestel gaat sneller en vooral lastige lichtomstandigheden zijn beter hanteerbaar. Een voorbeeld: de afgelopen week was het weer wisselvallig. Het kon vriezen, het kon dooien. Op een mooie vriesdag was de ochtendzon fabuleus. Ik heb gemerkt dat het vrijwel ondoenlijk is in de ochtendschemer om de oranje horizon en de grijze, licht bevroren voorgrond samen zichtbaar te krijgen. De felgekleurde hemel lukt wel, maar de weilanden worden gitzwart. Met de Sony viel er nog wat te corrigeren. Ik had zelfs HDR-plaatjes kunnen maken (maar heb dat niet gedaan).
![[GO-365] (2)](005bgo-365005d-002820029.jpg)
De kleine Leica met z'n enorme groothoek is binnen dan weer heel geschikt. Op de zaak zijn we her-en-der wat aan het verbouwen en zelfs in (relatief) kleine ruimtes krijg je een redelijk volledig beeld.
![[GO-365] (4)](005bgo-365005d-002840029.jpg)
![[GO-365] (3)](005bgo-365005d-002830029.jpg)
Verder was het plezierig om de aanloop naar een mogelijke expositie vast te leggen. De komst van de postbode met een paar canvaspanelen, of de lijstenmaker die weer iets klaar heeft, is een goede reden om een dagfoto te schieten.
![[GO-365]](005bgo-365005d.jpg)
![[GO-365] (1)](005bgo-365005d-002810029.jpg)
Ik merk bovendien dat de schroom om de camera in het openbaar te gebruiken steeds minder wordt. Zo had ik deze week Grote Meneren Overleg en zag ik een geplastificeerde schaal met koekjes staan. Normaal gesproken zou ik -een beetje omzichtig- de iPhone hebben gebruikt voor een plaatje. Nu durfde ik de Leica aan te zetten. In technische zin is het resultaat een stuk beter.
Polderen
Fortune, fame & foto's
Jongens wat was ik blij! Eergisteren kozen de leden van Fotokring Eemland mijn bijdrage aan het thema 'Water' tot 'Foto van het Jaar 2011'. Het is natuurlijk geen Zilveren Camera, of anderszins prestigieuze prijs, maar het is wel waardering van gelijkgestemden. En dat was leuker dan ik vooraf had durven hopen.
Het werkt als volgt: iedere maand kiezen we uit alle aangeleverde foto's van de kringleden een maandfoto. De verkiezing gebeurt met behulp van paperclips, die in een omgekeerd koffiebekertje worden gemikt. De foto met de meeste paperclips wordt maandwinnaar. Iedereen mag zes paperclips verdelen, drie voor de beste foto, twee voor de daaropvolgende, enzovoort. In december was mijn kijk op de Cascate delle Marmore verkozen tot maandwinnaar (het thema was 'Water'). Eergister werd diezelfde plaat dus de beste foto van het jaar.
Een dag later bracht de postbode twee grote afdrukken voor een komende expositie. En vanavond ga ik naar een mentoraat met Pieter van Leeuwen. Maar nu eerst maar eens gewoon aan het werk…
De SenseCam
Na een paar grijze dagen stond vanochtend de zon vol in de woonkamer. Het was tijd -vond ik- voor een paar tegenlichtopnamen. De lamp werd lijdend voorwerp. De eerste foto is een tikje over the top. Bij de tweede heb ik de zon alleen gevangen in het glas van de lamp. Viel me niks tegen.
Nu nog dat verhaal over mensen die veel gekker zijn dan ik met het vastleggen van hun dagelijkse bezigheden. Een korte inleiding:
Op mijn verjaardag kreeg ik 'Het geheugenpaleis', een boek van Joshua Foer. De man is journalist voor gerenommeerde periodieken als National Geographic, Esquire, The New York Times, en nog een paar. Op een gegeven moment komt hij terecht in een wedstrijdje 'herinneren'. Een stel volwassen mensen mag een stapel speelkaarten van 17 geschudde spellen bekijken en moet dan later vertellen in welke volgorde ze lagen. Joshua Foer wil dat ook leren en gaat op een speurtocht naar het geheim van een goed geheugen.
De zoektocht is zeer journalistiek opgebouwd en prettig leesbaar, vol prachtige verhalen. Neem de gekte van Gordon Bell, dik in de zeventig en voormalig computerwetenschapper bij Microsoft. Bell heeft zich voorgenomen om zijn geheugen niet te belasten met zaken die de techniek kan overnemen. Hij wil de totale controle over zijn herinneringen en slaat zijn hele leven digitaal op. Om zijn nek hangt een kleine digitale camera en een soort memorecorder houdt alle geluiden bij. Verder neemt Bell ieder telefoongesprek op, scant iedere pagina die hij leest en gooit geen enkel mailtje weg (hij heeft er nu zo'n 100-duizend).
[Gordon Bell met camera en recorder. Foto: CBS]
Maar de idiotie gaat verder, want Bell digitaliseert ook al zijn oude foto's, aantekeningen uit notitieblokjes, zelfs logo's van T-shirts gaan op de glasplaat. Het digitale geheugen van Bell groeit op dit moment met een gigabyte per maand. In totaal heeft hij 170 gigabyte aan herinneringen opgeslagen.
Foer vraagt aan Bell: "Voelt u zich nooit belast door de enorme hoeveelheid herinneringen die u verzamelt?" Het antwoord: "Absoluut niet, ik ervaar het als zeer bevrijdend".
Daarna gaat de auteur filosoferen over de toekomst. Het kleine cameraatje van Bell heeft nu nog de afmeting van een pakje sigaretten, maar kan over een paar jaar in het montuur van een bril, of nog later geïmplementeerd in het netvlies.
Foer weet ook van het bestaan van 'neuroprothesen' die de hersenen aftappen en directe communicatie tussen mens en machine mogelijk maken. Anders geformuleerd: in de toekomst zou je al je digitale herinneringen van een server kunnen afspelen door je hersenen te verbinden met de computer. Foer noemt dat 'de verbinding leggen tussen ons interne en het externe geheugen'.
En dan maken we ons nu nog druk over genetische manipulatie...
Slecht voornemen
Ik rook en beweeg te weinig. De zin zou overigens beter zijn in deze volgorde: ik beweeg te weinig en ik rook. Hoe-dan-ook: er zijn nog geen vaste plannen om daar verandering in aan te brengen, wel voldoende schuldgevoelens en zo. Toch heb ik me dit jaar iets voorgenomen waar ik eigenlijk al weer spijt van heb. Het heeft (ook) met discipline te maken. Dat vereist wat uitleg.
Onder fotografen wordt de volgende one-liner vaak gebruikt: "de beste camera is de camera die je bij je hebt". Ik heb drie bruikbare camera's in bezit en één oude iPhone 3G. De drie goede apparaten liggen de laatste tijd veel thuis en noodgedwongen maak ik dan af-en-toe met de telefoon wat plaatjes. Dat valt altijd tegen.
Nu is het voornemen om altijd een goede camera bij de hand te hebben. Dat moet je dan gestructureerd aanpakken, vind ik. Op mijn TO DO-lijstje van 2012 staat daarom dat ik iedere dag een foto maak en die publiceer op deze website. Dat laatste werkt als sociale controlemiddel dankzij al die tienduizenden bezoekers…:-). En die kijkers wil ik niet teleurstellen met slecht belichte en grofkorrelige prentjes. Dus één van de goede toestellen moet altijd bij de hand zijn.
Nou valt het ernstig tegen om iedere dag een foto te maken. Op m'n werk wil ik niet steeds met een fototoestel rondlopen en in deze tijd van het jaar is het donker als ik van huis ga en donker als ik thuis kom. Aan flitsen heb ik ook een bloedhekel. Kortom: wanneer maak je dan die zelf verplichte foto's? Daar komt nog bij dat het in creatieve zin ook een stevige opgaaf is om iedere dag iets leuks, moois, opvallends, of geks te fotograferen.
De eerste week van januari ging nog wel. Ik had nog vrij en dus wat meer tijd om met mezelf te brainstormen, of -domweg- met voldoende licht naar buiten te gaan. De komende weken wordt het afzien, dat weet ik nu al.
Speciaal voor de lezers van dit blog verklap ik een truc. Ik maak ook een paar tijdloze beelden die ik op licht- en creatiefloze dagen kan inzetten. Zo kwam ik in de parkeergarage van m'n Grote Baas het volkswagenbusje van Yvon Jaspers (Boer zoekt vrouw) tegen. Dat is tijdloos en dus ook inzetbaar tijdens mindere momenten. Datzelfde geldt voor een nieuwe bureaustoel die ik vandaag heb gekocht. Goed verhaal trouwens: het is een tweedehandsje voor €69,00, maar wel mooi van de firma Kusch+Co. Naar verluidt, ligt de nieuwprijs ergens rond de €1.300,00. Oh, je moet eens weten hoe lekker ik zit…
Weg van Nieumeghen
Enfin, tijd om Nijmegen te gaan ontdekken (had net zo goed Tilburg, IJlst of Zoutelande kunnen zijn). De keus was prima. Nijmegen is prachtig. Typisch zo'n bruisende studentenstad. De Occupy-beweging was dan ook ruimschoots aanwezig. Deze club, die zich wereldwijd manifesteert, maakt zich boos op de bankensector en nog veel meer zaken. Het motto: we moeten weer wat beter op elkaar gaat letten en niet het geld en het ego centraal stellen. Ik vind dat prima ideeën.
De demonstranten in Nijmegen waren nog niet helemaal op sterkte. De tenten werden nog opgebouwd, de spandoeken nog beschilderd en de muren moesten nog worden voorzien van honderden mededelingen.
En dan was er natuurlijk nog de Waal met fantastische schepen en een uitermate gezellige kade. In de stad zelf zijn nog veel kleinere speciaalzaken met veel kunst- en antiek-ateliers, plus talrijke kerken en kapelletjes. Natuurlijk wordt er regelmatig gerefereerd aan het oude verhaal van Mariken van Nieumeghen.
En -net naast het oude kasteel aan de Waal- staat het Valkhofmuseum. De buitenkant is foeilelijk, maar binnen is het allemaal licht en ruim.
Kortom: Nijmegen is TOP!
25x3x033
Ik mocht een foto uit 1955 overdoen. Toentertijd stond in het Soesterkwartier (da's een nogal levendige wijk in Amersfoort) de Herman Gorter school. Inmiddels herbergt het gebouw een buitenschoolse opvang, onder de naam 'De Piramide'. Het bleek een beste klus om een afspraak te maken met de schoolleiding. Vervolgens kwam het element 'portretrecht' om de hoek kijken. Kinderen fotograferen mag niet zomaar. Gelukkig wist juf Ali dat er drie kinderen waren die wel van hun ouders op de foto mochten. En zo ontstond een nieuwe versie van de plaat uit 1955 met hulp van Zoë, Isis, Job en juf Ali natuurlijk. Mijn dank is groot!
De creatieve invulling moest een beetje haasje-repje. Ik heb de snelste oplossing gekozen, namelijk een foto van precies de andere kant, zodat je als toeschouwer ook de verborgen zijde van het klaslokaal te zien krijgt. Ik wilde heel graag de spiegelingen van de ruiten die in beide eerdere foto's centraal staan, vastleggen. Dat is gelukt, al had ik het liefst alle personen achter een glinsterende glasplaat gehad.
Om het verhaal af te maken: plotseling hoorde ik gisteravond dat alle 25x3 foto's op de traverse van Station Amersfoort hangen. Ik wist wel dat er een expositie zou komen, maar dat het hele station volgehangen zou worden, dat was weer nieuw…. Wel leuk!
Publieke plaatjes
Ook Fotokring Eemland was gastvrij. Ter ere van het 75-jarig bestaan was er een heuse expositie ingericht met foto’s van 18 leden in 2011 en een hele serie foto’s uit de rijke geschiedenis van de club. Plaats van handeling: De Oude Viltfabriek aan de Arnhemseweg. Da’s echt een schitterende lokatie voor kleinschalige exposities.
Het opperhoofd van de Fotokring -Ruud Mulder- had mij ook toestemming gegeven om twee foto’s op te hangen. Ik heb gekozen voor een ingetogen Stef Bos en een uitbundige Candy Dulfer. Echt leuk om een keer mee te maken….
De foto’s in de Oude Viltfabriek zijn gemaakt met een compactcamera, de laatste in de rij met een iPhono (Hipstamatic)
De expositieruimte:
Examenstress
Ter gelegenheid van de bespreking had ik een paar series samengesteld. Het eerste rijtje bestond uit vier plaatjes van Italiaanse senioren.
De kaartende mannen mogen van Karel rechtstreeks de prullenmand in. Dergelijke foto’s worden al teveel gemaakt en ook het standpunt is niet uniek. Hij heeft wel een beetje gelijk, geef ik toe. Verder had ik drie van m’n 'dubbelfoto’s’ bij me. Dat zijn die foto’s waarbij twee zelfstandige naamwoorden op één plaatje staan. Denk aan spijker-broek, spiegel-ei en auto-bus. Of, zoals hier, aan filter-sigaret, pol-lepel en muziek-blad.
En dan nog drie muziekfoto’s: Candy Dulfer, Joris Linssen en Seal. Fotograaf Karel Maat ging bij Seal z’n eigen verhaal verzinnen. Hij schatte in dat het ging om een mijnwerker die net boven de grond komt. Je kon zien, zo zei Karel, dat de man het zwaar heeft en waarschijnlijk niet veel geld te verteren.
Ach, het is zo leuk dat iedereen een eigen voorstelling kan hebben bij een foto…
Nepberg
‘t Is een beste tijd geleden dat ik hier een stukje schreef. Tussendoor brachten Sander en ik een bezoek aan de VS. Daar zijn op deze site al veel foto’s en verhalen over te vinden.
Gisteren heb ik de camera mee naar het werk genomen. Dat is niet de gewoonte, maar het zou een speciale dag worden. We deden mee aan de grote geldinzamelingsactie ‘Alpe d’HuZes’. Duizenden mensen fietsen eens per jaar de Franse berg de Alpe d’Huez op en we deden dat virtueel in het AKN-pand in Hilversum. ‘Wij’ moet je niet te letterlijk nemen, want eigenlijk waren ‘zij’ het: Harm, Helga, andere Harm, Jaap, good ol’ Frits, Stephanie, Roos, Rob en vele anderen. Respect!
Er is ruim twintig (20) miljoen Euro binnen gefietst. Het onderzoek naar bestrijding van kanker kan verder. De actie is nog nooit zo succesvol geweest.
Amerikareis
Over een tijdje gaan Sander en ik naar Amerika. We gaan voor een autotrip van tien dagen door het zuiden van de USA. Ik wil tegen die tijd graag de mogelijkheid hebben om een dagboekje bij te houden voor de thuisblijvers.
Nou zijn de mogelijkheden van dit BLOG beperkt. Dat wil zeggen: voor zover ik het allemaal snap. Voor de zekerheid heb ik gisteravond een subdomein voor deze site gemaakt. het adres is: usa.gofoto.nl
De leverancier van mijn internetruimte biedt de mogelijkheid om een interactief forum aan te maken. Het werkt simpel en lekker snel. Bovendien is het benaderbaar vanaf iedere computer en dat is ook wel handig, zeker als je op reis gaat.
Gospel in de polder
Gisteren raakte ik -min of meer bij toeval- verzeild op een gospelfestival in de Bijlmer; Amsterdam Zuid-Oost om precies te zijn. In de Heineken Music Hall naast de Arena om het nog nauwkeuriger te zeggen. Het was er gezellig, kleurrijk en swingend. Ik voelde me blank, heel blank, ondanks het bruin van de voorbije vakantie.
De EO en de NCRV registreerden het festival. Er was dus licht in de zaal, maar voor mooie foto’s was het net niet genoeg. Ik moest de ISO tot 800 opschroeven om nog wat diafragma ruimte te houden. De lichtsterkte 50mm lens is dan goed voor totaalshots en met een oude 24-70mm heb ik wat close-ups gemaakt.
Het zijn geen hoogstandjes geworden, maar de sfeer zie je zeker terug in de bijgaande plaatjes....
Kriebeljeuk
De vakantie is voorbij. Het was best geinig om kiekjes te maken in het buitenland. Toch voelt fotograferen tijdens de vakantie niet echt. Alles is mooi. Je hoeft er je best niet voor te doen. Zoiets.
Vandaag moest ik maar weer eens aan de slag van mezelf. Kriebeljeuk heet dat. Het viel niet mee.
Ik lag op m’n buik voor de eerste paddestoel, dwaalde langs de Eem voor een paar waterplaten en vond tenslotte nog een stel ballonvaarders. Ik zit net het resultaat te bekijken op het grote computerscherm en weet je wat me opvalt..? Het ziet er allemaal wat herfstig uit. Een ondertoon van vergankelijkheid met paddestoelen, de kapotte sloep, vergaan dekzeil, vervuilende industrie en een grauwe man in de buik van een walvis. Alleen die schattige jochies stralen hoop uit.
Soms ben ik zooooo filosofisch....
Kikkers in Kantens
Mijn baas is een beste vent. De laatste tijd mag ik regelmatig naar Noord Groningen (dichtbij Zuid Denemarken). Daar staat een brainstormboerderij waar m’n collega’s en ik twee dagen lang leuke ideeën aan elkaar vertellen.
Ik kom weinig in dat deel van ons land en neem dus altijd trouw de camera mee om een eindeloze leegheid vast te leggen. De stilte is enorm op de boerderij. ‘s Nachts hoor je alleen de kikkers kwaken en vanaf een uur of zes weer wat vroege boeren die de dag gaan plukken.
Ondanks de Grote Stilte kon ik dit keer de slaap niet vatten. Ik heb kikkers geteld tot ze op waren, maar de oogjes gingen niet dicht. Uiteindelijk ben ik voor de vroegste boer de landerijen ingetrokken. Het leek me een prachtig moment om leegte te vinden. Het weer zat ook nog eens mee, want de mist hing wolkig over de velden en de zon begon net te schijnen.
Op zo’n tien kilometer van de hoeve doemde plotsklaps industriële vormgeving op. Ik was aan het wad en had geen windmolens en zeker geen hijskranen verwacht, maar ze waren er wel. In overvloed. Niet te missen. Mager en mooi.
Ik ging op weg om de leegte te vinden en kwam terecht tussen stalen skeletten.
Lessen voor later:
1. Op een zomerse dag is de nevel eerder opgetrokken dan je denkt. Ga niet eerst tien kilometer in de auto zitten, maar fotografeer wat je fotograferen kunt.
2. Zorg dat je de omgeving kent voordat je om half zes ‘s ochtends de mist in gaat.
Prettig Portugal
We zaten de laatste week van mei in Portugal, overduidelijk het einde van de winterstop. Overal werd de toeristische bedrijvigheid zichtbaar. Kleurrijke vissersbootjes werden sfeervol op de stranden gedrappeerd, parasols kregen hun plekje op de houten palen en er was soms iets teveel bedienend personeel in de restaurantjes. Kortom: we waren net op tijd.
Op deze pagina heb ik in zes plaatjes de hele reis proberen te vangen. Allereerst waren er die fantastische kusten in het zuiden en het westen; het zuiden (Algarve) erg toeristisch en het westen wild en woest.
Dan de mensen: vriendelijk, behulpzaam en in afwachting van hele hordes toeristen. Lissabon was al druk. Een prachtige stad met meerdere karakters. De diverse wijken hebben allemaal hun eigenheid. In Alfama piepten de trammetjes door de nauwe straatjes en klonk de Fado ‘s avonds weemoedig.
Het meest verrassend was het binnenland. De secundaire weg van Faro naar Lissabon laat zien dat er veel ruimte is in Portugal. Veel warmte ook. Zelfs eind mei kroop te temperatuurmeter in de auto heel dicht tegen de 40 graden aan (38 om precies te zijn). Eindeloze velden met kurkeiken trokken aan ons voorbij. Op de plaatsen waar nog wat water was, hadden duizenden ooievaars hun nesten gebouwd.
Het was mooi, heel mooi!
Bevrijdingsdag
Gisteren vierde iedereen feest. We waren geschrokken van een schreeuwende man tijdens de twee minuten stilte op de Dam, een dag eerder. Vijf mei was de dag van de ontlading. ‘s Middags brak de zon door de stapelwolken, de winkels waren open en de mensen dus opgelucht.
Genoeg redenen voor een uitgebreide stadswandeling door Amersfoort, onder andere langs de Eem.
Lekkere luchten
De laatste dagen was het bijzonder weer. 's Ochtends ronduit slecht met regen, hagel, veel grijstinten en dat soort gedoe. Later in de middag trok vervolgens alles mooi open met prachtige wolkenpartijen en hemelsblauwe luchten.
Vandaag blijft het de hele dag vies. Goed moment om de website wat bij te werken. De foto’s op deze pagina zijn gemaakt op De Dag van de Arbeid (gisteren). Ik was vrij, dat wel.
Het zijn beelden van een rondrit door Hoogland-West en langs Eemdijk. De aanlegsteiger vind je aan het Veluwemeer, vlak bij Bunschoten. De hele polder is beschermd gebied voor (water)volgels. De grutto’s en kieviten vlogen regelmatig -boosaardig- om m’n hoofd.
Zonder kleedje
Vandaag is het koninginnedag. Toch lag er vanochtend geen kleedje aan de straat. Er staat troep genoeg op zolder, maar het weer was slecht. Zeg maar: vies!
Er stond nog een schoenendoos vol met oude foto’s van het werk. Die heb ik gedigitaliseerd. Leuk om collega’s dertig jaar jonger te zien....
Vanmiddag trok de lucht open en ik moest echt de deur uit. Eindbestemming: de Betuwe. ‘t Was mooi daar, al was de meeste bloesem vannacht weggewaaid, of weggeregend. De luchten waren daarentegen prachtig. Stom genoeg heb ik de ISO-instelling van m’n camera weer eens niet gecheckt. Stond op 200 merkte ik achteraf. Dat levert op m’n oude Konica Minolta veel extra ruis op. Het wordt echt tijd voor een nieuwere camera...;-)
Om eerlijk te zijn, ben ik wel een beetje klaar met al die natuurfoto’s. Ik heb vanmiddag wat spanning aangebracht met HDR-effecten (zie elders in dit blog), maar de voldoening van weer een ansichtkaart wordt steeds kleiner.
Aan het begin van dit jaar had ik me voorgenomen om wat meer portretfotografie te gaan doen, of leuke dingen met weinig licht. Eigenlijk is het er allemaal niet van gekomen en dan sta je -geheel ongewild- weer tussen de bloeiende appelboom(pjes).
Het bovenstaande klinkt wat zeurderig, maar je hoeft geen medelijden te hebben, want ik had een prachtige middag. Kijk maar naar de plaatjes...
Dipje
't Wil de laatste tijd niet vlotten met de foto's. Ik doe echt wel m’n best, maar de prijswinnaar voor de Zilveren Camera zit er steeds niet tussen. Gister en vandaag naar Eemdijk gereden om wat avondzonplaatjes te schieten. Er hangt een aswolk in de lucht, dankzij een vulkaan op IJsland en de weermannen beweren dat de asdeeltjes voor prachtig avondrood zorgen. Nou, niet als ik de camera op de zon richt ;-(.
Nou ja, in ieder geval weer veel mooie natuur gezien en lekker buiten gespeeld. Dat is de winst voor nu.
Koude Keukenhof
Vanochtend in alle vroegte naar Lisse gereden. Collega's hadden een mooi event georganiseerd voor Orange Babies. Na de officiële start was er alle tijd om de keukenhof eens rustig te bekijken. Druk hoor! Maar wel mooi. Vooral de kunst tussen de bloemen raakte me wel. De baas van de bollen vertelde dat het dit jaar wat langer koud is gebleven en dat daarom de bloemetjes zich nog even onder de grond verstoppen. Ik vond het wel meevallen. Het waren bijna teveel kleuren... Oh ja: de Japanners waren er ook.
Na afloop ook nog even richting Noordzee gereden om de bollenvelden te zien. Gelukt! De wolken hielpen mee om er een prettig Hollands gevoel aan over te houden.
Lente reprise
't Zat me niet lekker dat gisteren die lentefoto's mislukt zijn. Vandaag -2e Paasdag- was er een herkansing op het kerkhof in Huizen. Het zonnetje scheen nog steeds niet voldoende om de kleuren te laten sprankelen, maar het was net genoeg. In ieder geval was het droog.
De tulpen komen van de ‘Bloemengracht’ in Amsterdam en de narcissen (heten ze zo?) staan in de woonkamer.
Morgen weer aan het werk. De weerman zegt dat het een prachtige lentedag wordt. Bedankt (-:!
Lentelamp
Er is alweer een maand verstreken sinds het laatste verhaaltje over mijn fotopraktijken. Het was een beetje druk en de inspiratie was met de sneeuw verdwenen. Maar, we zijn er nog...
Er was nog wel tijd om een profiel aan te maken bij FaceBook. Daar zet ik ook wat foto’s neer, vooral met de bedoeling om bezoekers naar deze site te loodsen. Ik houd je op de hoogte van de vorderingen.
Het leek me een leuk idee om hier vandaag wat lenteplaatjes te plaatsen. Daar denk je dan even over na en -zeker in deze Paastijd- ga je dan verbanden zoeken tussen dood en leven. Ik dus naar het kerkhofje in Hoogland-West om de opfleurende natuur te fotograferen. Dat ging niet goed. De lucht was grauw en de regen kwam bij bakken uit de hemel. Het bleef bij een besmeurd olielampje op een grafsteen. Die lampjes hebben we thuis ook. Daar ben ik eens rustig voor gaan zitten en heb wat oefeningetjes gedaan met tegenlicht, diafragma en (onder)belichting.
Vanmiddag scheen de zon even tussen de stapelwolken door en toen kon ik ook de kleurige lentefoto’s maken. Kwam alles toch weer goed en dat is wat je -zeker in deze Paastijd- graag wilt.
Lagguh, 't is carnaval & Valentijn
In mijn woonplaats wordt uitbundig carnaval gevierd. Het is hier ver boven de grote rivieren en de ‘g’ is hier hard, maar carnaval stays forever, sjalalie, sjalala....
Ik zie de lol er niet van in, maar goed, als mensen zich willen verkleden, moeten ze dat zeker doen. Als ik maar een camera mee mag nemen. En leuk dat het sneeuwde dit jaar.
Vreemd genoeg krijgen kinderen met carnaval een zekere treurnis in hun blik. Volwassen zijn gewoon zichzelf....
Oh ja, vermeldenswaard: de meneer helemaal links boven stond vijftig meter van zo’n plastic plashok. Carnaval forever, sjalalalie.....
Het 0-punt
Vanuit het slaapkamerraam zag het er vanochtend niet erg uitnodigend uit. Desalniettemin de laarzen aangetrokken en naar het bos gegaan. Het werd (opnieuw) Soest. Dit keer de Lange Duinen. Waanzinnig mooi. De zon begon te schijnen en op alle bomen lag nog sneeuw (in de stad al lang niet meer).
Het leek de Kalverstraat wel in de Soesterduinen. Honderden ouders die al huppelend en zwetend gillende kinderen voortsleurden op sleetjes. Dan zie je overigens dat er nog steeds onderscheid is tussen mannen- en vrouwentaakjes...
Enfin, het was schitterend allemaal. Eén van de hoogtepunten voor fotografen is de luchtwortelboom in de Lange Duinen. Ik heb er ook maar weer eens een kiekje van gemaakt. Verder m’n best gedaan om leuke plaatjes te maken met tegenlicht en vallende dooisneeuw. Daarover ben ik dan weer niet zo enthousiast, niet over de dooi en niet over de plaatjes.
Heeeeeel gelukkig ben ik met een foto van de volle maan op een parkeerplaats langs de A30. We stopten even op een langzame reis (want veel sneeuw) tussen de Achterhoek en Amersfoort. Pal boven zo’n benen-strek-bankje en een artistieke wipkip stond de maan te pronken. De wolken schoten met een noodvaart langs. Dat bleek achteraf mooi omdat de lange sluitertijd anders wel een uitgebeten maan had veroorzaakt. Nu is ‘ie alleen maar wat wazig. ‘t Is zo leuk, die fotografie. Poeh!
