go foto

150-2013

Donderdag de dertigste: Het hotel ligt boven op een berg. Er is een shuttle-busje dat je naar beneden brengt en weer ophaalt. Beneden is namelijk het toeristenparadijs: Taormina!. Wat een verschrikkelijk stadje is dat. De koffie is er vijf keer duurder dan in de rest van Italië en het aantal straatverkopers heeft de omvang van een romeins legioen. De hit van 2013 is een kleverige massa in de vorm van een olifantje of iets dergelijks. Dat moet je dan heel hard op een gladde plank gooien en dan wordt het een platte plak snot die langzaam weer de vorm krijgt die het oorspronkelijk had. Ze hebben zeker 53 keer geprobeerd me zo'n ding aan te smeren. Getsie.

Taormina moet het hebben van het 'Teatro Greco' een enorm openluchttheater waar ooit Griekse komedies werden opgevoerd en later gladiatorengevechten plaatsvonden. De Romeinen hebben als decor een serie zuilen neergezet. Gelukkig is dat bouwwerk voor een deel weer ingestort, want het ontnam het zicht op de Etna. Om vergissingen te voorkomen: dat bergpuntje op de foto hieronder is niet de Etna (die ligt iets meer naar links, maar door de bewolking was 'ie nauwelijks te zien).

edge
In dit theater lijken de zitplaatsen erg authentiek. De schijn bedriegt. De grote blokken steen zijn later -keurig in rijtjes- neergelegd. Oorspronkelijk waren de 'stoelen' uitgehakt uit de bergwand. In de loop der eeuwen zijn die echter geërodeerd.

edge
Op de bovenste foto heb je zicht op Taormina. Ik doe er nog één bij. Bekijk het plaatje goed en je hoeft in ieder geval niet meer het stadje in. Een bezoek aan het theater is voldoende.

edge

Je ziet dat het niet de zonnigste dag van de week was. Het zwembad was geen optie en daarom zijn we in het huurautootje naar de Etna gereden. Naar de noordzijde om precies te zijn. Dat was een goede zet. In het plaatsje Liguaglossa zag ik een prachtig Siciliaans kerkhof baden in de vochtige avondzon. Wat een genot om daar te fotograferen zeg. Het kerkhof werd nog net verlicht en op de achtergrond pakten donkere wolken zich samen. Ik heb zeker één filmrolletje volgeschoten (grapje) en alle plaatjes zijn van uitzonderlijke schoonheid. Een voorbeeld.

edge
We hebben de bruine borden richting Etna Nord gevolgd en kwamen uiteindelijk terecht op de Piano Provencana. Dat was tot september 2002 een wintersportstation met skiliften en zo, maar door een uitbarsting van de Etna is alles bedolven onder een dikke laag lava. Inmiddels stonden er al weer een paar gebouwen, de meeste van hout en er schijnt ook weer een lift te zijn, maar het zag er uit als een gouddelversdorp op de maan. We stonden net op de reusachtige parkeerplaats om de boel eens grondig te bestuderen toen een dikke dot mist de berg af kwam schuiven. We hebben de auto een u-bocht laten maken en zijn snel weer naar beneden gescheurd. Een paar honderd meter lager scheen de zon en lichtte de Etnabrem prachtig geel op tegen de donkerblauwe luchten. We zaten wel een uur op de scheidslijn tussen zon en regen. Bijna de hele afdaling heeft een regenboog (dubbel zelfs) ons vergezeld.

edge
edge
edge
blog comments powered by Disqus