go foto

270-2014

Nou ben ik redelijk matineus, maar dit is onmenselijk vroeg om op een station te staan....
edge
Maandag de 29ste september: De jongste zoon is weer eens naar het buitenland. Slovenië dit keer. Paps mocht het eerste stukje rijden, tot het station in Amersfoort. Dat is helemaal niet erg, alleen dat tijdstip...

Enfin: je houdt dan een lange dag over. Eindelijk heb ik wat aandacht kunnen geven aan een groot project van mijn vrienden Erik en Ria. Zij zijn vijf jaar gelden gestart met een heuse Academie voor Levenskunst: een opleiding voor het goede leven. Het gaat te ver om hier uit te leggen wat ze allemaal doen, maar kijk eens op hun site....

Het duo is reuze actief. Ze verzinnen het ene project na het andere. Op dit moment draait alles rond het thema 'Zin in kunst'. Je moet vooral de dubbele betekenis omarmen: wat is de betekenis achter het werk van kunstenaars? Over denkers, doeners en drijfveren...

Een hele rits creatieve types heeft een kunstwerk afgestaan. Daar zijn grote ansichtkaarten van gemaakt en die kun je dan weer bestellen (een tientje, inclusief porto).

Mijn inzending is een werk met als titel 'Raamvertelling'. Het is een foto van een dichtgemetseld raam in een Toscaanse boerderij. Vanmiddag heb ik mijn setje ansichtkaarten onder de druivenstruik gehangen, zodat je kunt zien waar het allemaal om draait. Onder anderen Stef Bos, Jeroen Krabbé en fotograaf Willem van den Hoed hebben ook een bijdrage geleverd.

edge
De foto 'Raamvertelling' is ook verkrijgbaar in het formaat 40x40 centimeter, geklemd tussen aluminium en prachtig acrylglas. Kijk in de webshop voor de prijs.

edge
Comments

113-2014

edge
Vrijdag 25 april 2014: Kunstenaars vallen best mee. 't Zijn net gewone mensen. Vandaag heb ik kennis gemaakt met een klein dozijn. Er zat een architect tussen en een fotograaf, een teksttovenaar, een grafisch vormgever en iemand die tweedehands spullen tot eerste klas kunst combineert.

Nootdorp
We spraken over de verbanden tussen het goede leven en cultuur, met als centrale vraag: is kunst gereedschap om het aardse tranendal iets aangenamer te maken? Wij -de knutselaars- vinden natuurlijk van wel. Binnenkort verschijnen onze creatieve prestaties op kaarten. Die sturen we dan rond, of we gebruiken ze als aanleiding voor een goed gesprek. Daarna wordt alles beter. Wereldvrede ligt in het verschiet...

't Was overigens een dag vól schoonheid. Het begon al vroeg in Nootdorp en het eindigde pas laat in Amersfoort.

Amersfoort
In de St. Aegtenkapel werd heel feestelijk het tweejaarlijkse fotofestival geopend.
De directeur van Theater De Flint, die ook de baas is van de kapel, had goed nieuws. Hij toonde trots dia's van een grote verbouwing die aanstaande is. Het kleine kerkje uit 1408 wordt een paradijs voor fotografen. Amersfoort heeft de ambitie om de fotostad van Nederland te worden en alles wordt daarvoor in stelling gebracht. Wij, de plaatjesschieters, mogen hangen aan de wanden en onszelf presenteren aan liefhebbers en andere geïnteresseerden. De directeur, Harold Warmelink, spreekt over een 'nieuwe culturele parel'. Het komt hier nog vol te liggen met parels. Gelukkig gaat dat bekende spreekwoord in Amersfoort niet op.

't Was een geinige presentatie van de directeur. Hij had een Powerpointshow vol artist impressions van zijn nieuwe zaal. Je kent dat wel: een tekening van het nieuwe interieur met gestileerde mensen die aandachtig de ruimte bestuderen. Zonder mensen is het namelijk zo saai...

Bij de meeste presentaties nestelt de spreker zich precies in het licht van de beamer. Dat levert regelmatig vermakelijke beelden op van uitgebeten voorhoofden, letters op borsten en half bedekte dia's. De directeur van De Flint stond ook in de lichtstraal. Hij was zich daar niet van bewust. Hij zal dus ook niet hebben gezien dat hij onderdeel werd van zijn eigen presentatie.

edge
Comments

112-2014

edge
Donderdag 24 april: Een tijdje geleden vroeg iemand of ik wilde deelnemen aan een kunstenaarsgroep. Dat was een dingetje om over na te denken. Ik voel me fotograaf, of schrijver, maar zeker geen kunstenaar. Kunstenaars doen namelijk onbegrijpelijke, intelligente, elitaire en diepgravende zaken. Ik niet. Ik doe wat ik leuk of belangrijk vind. Punt.

Morgen hebben we onze eerste officiële bespreking. Het gaat om een klein clubje kunstenmakers. Er zit nog een andere fotograaf bij, een beeldhouwer, een sieradenmaker, een liedjesschrijver, een schilder en een taaltalent. Ik tel tien namen van mannen en vrouwen. Sommigen ken ik en daar heb ik een hoge pet van op. Maar wat doe ik daar?

Vandaag nam ik een uurtje om me voor te bereiden op de ontmoeting. De eerste vraag die om een antwoord schreeuwde was: waarom fotografeer ik eigenlijk? En als ik dat al weet, waarom zou ik dan in de categorie 'kunstenaars' vallen?

Ik zet mijn mindmap even op een rij, want dan kun je me beter volgen:

  • het ‘nu’ bewaren voor later (herinnering)
  • een verhaal vertellen (wat zie je allemaal)
  • de wereld mooi maken/vastleggen
  • leren bewuster te kijken/beter registreren
  • creatief zijn/creëren
  • anderen laten delen in mijn verwondering

  • de uitdaging I: het ‘juiste’ moment vangen
  • de uitdaging II: het uiterste van de techniek vragen

  • met plezier bezig zijn
  • bewust in het ‘nu’ zijn (ontspannend)
  • actief onderdeel zijn van een steeds visuelere wereld
  • beelden spreken meer mijn gevoel aan dan woorden

Zo'n lijst maakt je niet opeens tot een artistiekeling. Sterker nog: het kunstenaarschap leek verder weg dan ooit. OK, het woord creativiteit komt in het lijstje voor en mijn drang om anderen daarmee lastig te vallen ook, maar veel meer kan ik er niet van bakken. Ik denk dat ik morgen maar even afwacht en stiekem aan die anderen vraag hoe zij het toch tot kunstenaar hebben geschopt.

Toen kwam het volgende probleem. Ik moet ook een eigen 'werk' meenemen. In die kringen heet dat namelijk niet gewoon 'foto', maar 'werk'. Dat zal wel zijn om te voorkomen dat het kunstenaarschap al te vrijblijvend en leuk lijkt. Het is gewoon 'werk'.

De rest van het uur heb ik besteed aan het uitspitten van m'n plaatjesarchief. Ik kwam uiteindelijk terecht bij de rode muur hier boven. De foto heeft ooit in een woningzaak gehangen en ik had 'm speciaal voor die gelegenheid de titel 'raamvertelling' gegeven. Het is wel een prettig idee dat ik in ieder geval iets bij me heb met een titel...

Het is een foto die ik maakte in Italië. In eerste instantie zag ik alleen de nostalgische kleuren. Daarna pas de vervreemdende en humoristische lagen. Kijk maar even mee: het is een oude, stenen muur waar een raam in heeft gezeten. Iemand heeft dat raam dichtgemetseld maar de buitenmuur niet glad gemaakt (luiheid, gebrek aan stenen, creativiteit?). Je blijft de contouren zien van het oorspronkelijke gat. Daar heeft vervolgens weer iemand een tekening op gemaakt, zodat je de indruk krijgt dat er iets achter het gat zit, namelijk een woonkamer of zo. De helft van de illustratie bestaat uit een openstaande deur. Het was eenvoudig geweest om alleen een interieur te tekenen, maar nee, er moesten dikke, stalen tralies voor. Volstrekt onnodig, want je kon toch niet door het gat heen. Hoe verzin je het?

Door de ouderdom ontstaat er inmiddels langzaam weer een opening. Een deel van de tekening en de muur is al verdwenen. Het is eigenlijk wachten op een nieuwe bewoner die er weer een echt raam in zet.

Tot slot nog een gedenkwaardig detail: de boerderij waar ik dit plaatje maakte, stond leeg. Het gras reikte tot aan m'n knieën. Ik was ijverig met de compositie bezig en deed een stapje naar achteren. Op dat moment siste er luidruchtig een slang tussen m'n benen door. Het schijnt dat ontberingen en verschrikkingen van gewone mensen kunstenaars maken. Misschien is er nog hoop....
Comments

010-2014

edge
Vrijdag 10 januari 2014: Op de School voor de Journalistiek leerde de meester ons dat er bij een krant twee soorten mensen werken, namelijk journalisten en koppenmakers. Dat was natuurlijk een erg ongenuanceerde weergave van de werkelijkheid, maar het bood wel houvast. Als je geroepen was om Journalist (inderdaad met een hoofdletter J) te worden, dan had je je niet te bemoeien met het in elkaar knutselen van koppen. We deden het natuurlijk toch, want het was zo'n aardige uitdaging om je doorwrochte verhaal in een paar woorden samen te vatten. Eigenlijk kon je dat alleen zelf. Zo'n koppenmaker snapte immers nooit precies te essentie van je betoog. Zo dachten we dus. Wij, Journalisten.
Vandaag las ik 'De Stad Amersfoort.nl', dat is een wekelijks periodiek voor onze omgeving. Op de voorpagina stond een groot artikel over een gebeurtenis die heel Nederland met afschuw heeft meegeleefd. Twee dagen voor de jaarwisseling zou iemand vuurwerk in het achterste van een kat hebben gestopt. De kat werd zwaar verminkt gevonden en moest worden afgemaakt. Langzamerhand rijst de vraag of er inderdaad wel rotjes in de anus van Luna zijn gestopt. Het is dus logisch dat 'De Stad Amersfoort.nl' daar aandacht aan besteedt, met name omdat Luna in Amersfoort woonde. Nou heb ik geen idee of er op de redactie ook een koppenmaker rondloopt. Als dat wel zo is, dan heeft 'ie de onderkop vast-en-zeker in de buurtkroeg gehoord. En als de journalist de samenvatting van z'n artikel zelf heeft verzonnen, dan is het maar goed dat er koppenmakers bestaan.

Comments