go foto

099-2015

Denkdag


edge
Donderdag 9 april:
Vandaag was een denkdag.

's Ochtends stond er een ingewikkelde radiomontage in de agenda. 's Middags moest de basis gelegd voor een beleidsstuk. Tussendoor heb ik de belastingpapieren klaar gemaakt voor de accountant. Dan is het fijn als er 's avonds een beetje tijd overblijft om te Photoshoppen.
Daar word ik een leeghoofd van...
Comments

092-2015

Pelgrimage


edge
Witte donderdag
April is de maand van de filosofie. Dertig dagen om te denken over de zin van het leven. Het zal wel geen toeval zijn dat Pasen in dezelfde maand valt.

Mijn goede vriend Erik Pool is praktisch filosoof. Hij houdt zich bezig met het vergroten van het inzicht in zichzelf en de wereld om hem heen. Voorwaar geen sinecure.

Erik heeft een boek geschreven over zijn zoektocht, tweehonderd pagina's vol diepe gedachten en wijze vragen. Hij geeft in dat lijvige werk aanwijzingen voor het goede leven. Behalve al die letters wilde Erik ook graag andere media gebruiken. 't Is behalve een diepe denker, ook een hippe vent....
Zo ontstond het idee van een radiovertelling.

We zijn op reis gegaan, drie dagen naar Limburg. Tijdens die tocht hebben Erik en ik gesproken over de zeven hoofdstukken in het boek. Als opwarmertje is er zelfs nog een prelude, een voorwoord voorafgaand aan het voorwoord. Snap je het nog? Nee, luister dan maar even...

Comments

072-2015

Afscheid


edge
Vrijdag 13 maart 2015: Het zit er alweer op. De audioreis over 'Het Goede Leven' is afgelopen.

Het waren drie heerlijke (en ontzettend vermoeiende) dagen. Gelukkig hebben we de foto's en de geluiden nog. Erik's enthousiasme is nauwelijks te temmen. Hij vertelt van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat over zijn passie voor levenskunst.

Mijn hoofd zit vol. De schijf van de audiorecorder is ook behoorlijk gevuld. Er staat een dikke gigabyte aan interviewmateriaal op. Dat moet afgeluisterd en gemonteerd. Ik ben dus nog lang niet klaar met mijn vriend Erik....

April is de 'maand van de filosofie'. Rond die tijd hoor je meer van ons...
Comments

071-2015

Kloosterbibliotheek


edge
Donderdag 12 maart: De reis met Erik is prachtig. De zon schijnt uitbundig en het is veel te warm voor begin maart. Tussen alle gesprekken door moeten we met regelmaat een terrasje aandoen. Het is niet anders....

Onze voettocht naar de top van de Gulperberg (14%) is het zwaarste onderdeel. Nou ja, de gesprekken zijn ook niet echt licht. We doen weliswaar ons best om de luisterdrempel laag te houden, maar filosoferen over levenskunst vereist ook af-en-toe wat denkkracht.

Vandaag stond er kunst en literatuur op het reisschema. We hebben Belgisch bier gedronken aan de voet van het Bonnefantenmuseum in Maastricht en ons gelaafd aan de boekenpracht in de kloosterbibliotheek van Wittem. De bieb is eind 19e eeuw gebouwd voor het toenmalige groot-seminarie. Eind jaren zestig verdween die functie en het gebouw bleef dertig jaar leeg. Het klooster, de provincie Limburg en de gemeente Gulpen-Witten hebben pas geleden hun spaargeld bij elkaar gelegd en de bibliotheek grondig herbouwd. Het ziet er nu weer prachtig uit. Een aanrader!
Comments

070-2015

Audioreis I


edge
Woensdag 11 maart: Erik is een vriend. Hij schrijft boeken. En... hij zit vol leuke ideeën.

Bij de boekhandel staat zijn laatste boek pal naast filosoof Plato. Dan weet je in welke hoek je het zoeken moet....

Erik wil graag een serie CD's bij zijn boek. Dat moet niet het gebruikelijke luistercollege worden, maar een serie reisverhalen met als thema 'Levenskunst'. Toen kwam ik in zicht, want bij mij in de kast liggen een microfoon en een hippe bandrecorder.

De uitwerking is verder vrij simpel: ik stel een paar vragen en Erik vertelt over de inhoud van zijn werk. Die gesprekken voeren we in de trein, op de Gulperberg, aan de oever van de Maas, in een klooster en op nog een paar prachtige plekken. Zo ontstaat vanzelf een reisverhaal.

De reis is natuurlijk een metafoor voor het leven, van ontmoeting tot afscheid. Bovendien schenen de oude Grieken vooral met hun vrienden te filosoferen. "Dat moet ons ook lukken", stelde Erik een tijdje geleden vast.

Vandaag zijn we begonnen.
Comments

246-2014

edge
Vrijdag 5 september: Ria belt. Ze wil een interview met me. Het is voor de nieuwsbrief van La Scuola en het gaat over levenskunst. Of het even kan?!

Ik zeg 'ja', maar schrik me een hoedje als ze haar eerste vraag stelt: "hoe heeft kunst jou gevormd?". Ik had wat simpele vragen over fotografie verwacht, geen blootlegging van de ziel... Het blijft trouwens niet bij die 'binnenkomer'. Ria wil ook weten hoe kunst mij helpt bij 'het leven van het goede leven' en waar ik allemaal door word geraakt.

Enfin, het wordt dus een lang gesprek. Een uurtje na afloop ligt de conceptversie van het uitgewerkte interview al in m'n mailbox. Het valt me niks tegen. Best een aardig verhaaltje geworden en het gaat nog ergens over ook. Ria heeft meer uit me gepeuterd dan ik dacht dat ik in me had....
Begin november wordt de nieuwsbrief rondgestuurd. Je kunt je inschrijven.

Onderaan deze pagina staat een persbericht van Ria over een mooi en ambitieus project van La Scuola.

Mijn Top 3 van kunst die me recent heeft geraakt:
1. 'De boekendief' van auteur Markus Zusak
2. De voorstelling 'Leaving normal' van straattheatergroep Woest
3. Het station in Luik van architect Santiago Calatrava

edge

persbericht La Scuola
Zin in kunst

Op zondagmiddag 14 september vindt in de Lutherse kerk de feestelijke presentatie plaats van ‘Zin in kunst’. Dat is een project van La Scuola, academie voor levenskunst (Delft/Nootdorp), met medewerking van kunstenaars als Jeroen Krabbé (schilder), Stef Bos (zanger), Margriet van Bebber (dichter), Gerard Oonk (fotograaf), Froukje Idsardi (sieradenontwerpster) en Hanny Reneman (beeldend kunstenaar).

La Scuola presenteert van 13 kunstenaars uiteenlopende kunstwerken in een ‘kaartenserie’. “Dat doen we om mensen te prikkelen met de vraag: wat betekent dit werk voor jouw leven?”, aldus zakelijk leider Ria Pool Meeuwsen. “Kunst geeft geen antwoorden op levensvragen, maar daagt uit. Kunst laat mensen reflecteren op eigen vragen en thema’s zodat de antwoorden uit onszelf komen. En daar heb je wat aan.” Volgens Pool Meeuwsen “maakt kunst ons bewust van wat we denken, ervaren en doen, want kunst doet iets met ons, als mens. Ze emotioneert, maakt een gedachte wakker, laat een inzicht geboren worden. We krijgen een ander idee over onszelf en ons leven. Daarom werken wij bij La Scuola graag met kunstenaars samen. We willen eigenlijk hetzelfde: mensen inspireren en aan het denken zetten.”
La Scuola is een kleine organisatie zonder winstoogmerk die mensen een plek wil bieden voor bezinning op leven en samenleven. “Daar heeft deze tijd behoefte aan”, zegt Pool Meeuwsen. “Kerken lopen leeg, families hebben geen tijd, buren raken elkaar kwijt. Waar is nog ruimte voor diepgang en een goed gesprek? Kunstenaars zoeken naar manieren om mensen te raken, in beweging te krijgen, te ontroeren, te verbazen, te verwarren, te troosten. Wij zoeken naar manieren om daar in kleine groepen bij stil te staan, omdat we merken dat mensen de onderlinge ontmoeting zo belangrijk vinden.”

Zo biedt ‘Zin in kunst’ bekende kunstenaars en aanstormend talent een nieuw platform om hun werk betekenis te geven. Hun werk wordt door La Scuola in het schoolseizoen 2014/2015 gebruikt in allerlei activiteiten, zoals workshops, socratische gesprekken en ‘bijzondere vakanties’.
Comments

113-2014

edge
Vrijdag 25 april 2014: Kunstenaars vallen best mee. 't Zijn net gewone mensen. Vandaag heb ik kennis gemaakt met een klein dozijn. Er zat een architect tussen en een fotograaf, een teksttovenaar, een grafisch vormgever en iemand die tweedehands spullen tot eerste klas kunst combineert.

Nootdorp
We spraken over de verbanden tussen het goede leven en cultuur, met als centrale vraag: is kunst gereedschap om het aardse tranendal iets aangenamer te maken? Wij -de knutselaars- vinden natuurlijk van wel. Binnenkort verschijnen onze creatieve prestaties op kaarten. Die sturen we dan rond, of we gebruiken ze als aanleiding voor een goed gesprek. Daarna wordt alles beter. Wereldvrede ligt in het verschiet...

't Was overigens een dag vól schoonheid. Het begon al vroeg in Nootdorp en het eindigde pas laat in Amersfoort.

Amersfoort
In de St. Aegtenkapel werd heel feestelijk het tweejaarlijkse fotofestival geopend.
De directeur van Theater De Flint, die ook de baas is van de kapel, had goed nieuws. Hij toonde trots dia's van een grote verbouwing die aanstaande is. Het kleine kerkje uit 1408 wordt een paradijs voor fotografen. Amersfoort heeft de ambitie om de fotostad van Nederland te worden en alles wordt daarvoor in stelling gebracht. Wij, de plaatjesschieters, mogen hangen aan de wanden en onszelf presenteren aan liefhebbers en andere geïnteresseerden. De directeur, Harold Warmelink, spreekt over een 'nieuwe culturele parel'. Het komt hier nog vol te liggen met parels. Gelukkig gaat dat bekende spreekwoord in Amersfoort niet op.

't Was een geinige presentatie van de directeur. Hij had een Powerpointshow vol artist impressions van zijn nieuwe zaal. Je kent dat wel: een tekening van het nieuwe interieur met gestileerde mensen die aandachtig de ruimte bestuderen. Zonder mensen is het namelijk zo saai...

Bij de meeste presentaties nestelt de spreker zich precies in het licht van de beamer. Dat levert regelmatig vermakelijke beelden op van uitgebeten voorhoofden, letters op borsten en half bedekte dia's. De directeur van De Flint stond ook in de lichtstraal. Hij was zich daar niet van bewust. Hij zal dus ook niet hebben gezien dat hij onderdeel werd van zijn eigen presentatie.

edge
Comments

112-2014

edge
Donderdag 24 april: Een tijdje geleden vroeg iemand of ik wilde deelnemen aan een kunstenaarsgroep. Dat was een dingetje om over na te denken. Ik voel me fotograaf, of schrijver, maar zeker geen kunstenaar. Kunstenaars doen namelijk onbegrijpelijke, intelligente, elitaire en diepgravende zaken. Ik niet. Ik doe wat ik leuk of belangrijk vind. Punt.

Morgen hebben we onze eerste officiële bespreking. Het gaat om een klein clubje kunstenmakers. Er zit nog een andere fotograaf bij, een beeldhouwer, een sieradenmaker, een liedjesschrijver, een schilder en een taaltalent. Ik tel tien namen van mannen en vrouwen. Sommigen ken ik en daar heb ik een hoge pet van op. Maar wat doe ik daar?

Vandaag nam ik een uurtje om me voor te bereiden op de ontmoeting. De eerste vraag die om een antwoord schreeuwde was: waarom fotografeer ik eigenlijk? En als ik dat al weet, waarom zou ik dan in de categorie 'kunstenaars' vallen?

Ik zet mijn mindmap even op een rij, want dan kun je me beter volgen:

  • het ‘nu’ bewaren voor later (herinnering)
  • een verhaal vertellen (wat zie je allemaal)
  • de wereld mooi maken/vastleggen
  • leren bewuster te kijken/beter registreren
  • creatief zijn/creëren
  • anderen laten delen in mijn verwondering

  • de uitdaging I: het ‘juiste’ moment vangen
  • de uitdaging II: het uiterste van de techniek vragen

  • met plezier bezig zijn
  • bewust in het ‘nu’ zijn (ontspannend)
  • actief onderdeel zijn van een steeds visuelere wereld
  • beelden spreken meer mijn gevoel aan dan woorden

Zo'n lijst maakt je niet opeens tot een artistiekeling. Sterker nog: het kunstenaarschap leek verder weg dan ooit. OK, het woord creativiteit komt in het lijstje voor en mijn drang om anderen daarmee lastig te vallen ook, maar veel meer kan ik er niet van bakken. Ik denk dat ik morgen maar even afwacht en stiekem aan die anderen vraag hoe zij het toch tot kunstenaar hebben geschopt.

Toen kwam het volgende probleem. Ik moet ook een eigen 'werk' meenemen. In die kringen heet dat namelijk niet gewoon 'foto', maar 'werk'. Dat zal wel zijn om te voorkomen dat het kunstenaarschap al te vrijblijvend en leuk lijkt. Het is gewoon 'werk'.

De rest van het uur heb ik besteed aan het uitspitten van m'n plaatjesarchief. Ik kwam uiteindelijk terecht bij de rode muur hier boven. De foto heeft ooit in een woningzaak gehangen en ik had 'm speciaal voor die gelegenheid de titel 'raamvertelling' gegeven. Het is wel een prettig idee dat ik in ieder geval iets bij me heb met een titel...

Het is een foto die ik maakte in Italië. In eerste instantie zag ik alleen de nostalgische kleuren. Daarna pas de vervreemdende en humoristische lagen. Kijk maar even mee: het is een oude, stenen muur waar een raam in heeft gezeten. Iemand heeft dat raam dichtgemetseld maar de buitenmuur niet glad gemaakt (luiheid, gebrek aan stenen, creativiteit?). Je blijft de contouren zien van het oorspronkelijke gat. Daar heeft vervolgens weer iemand een tekening op gemaakt, zodat je de indruk krijgt dat er iets achter het gat zit, namelijk een woonkamer of zo. De helft van de illustratie bestaat uit een openstaande deur. Het was eenvoudig geweest om alleen een interieur te tekenen, maar nee, er moesten dikke, stalen tralies voor. Volstrekt onnodig, want je kon toch niet door het gat heen. Hoe verzin je het?

Door de ouderdom ontstaat er inmiddels langzaam weer een opening. Een deel van de tekening en de muur is al verdwenen. Het is eigenlijk wachten op een nieuwe bewoner die er weer een echt raam in zet.

Tot slot nog een gedenkwaardig detail: de boerderij waar ik dit plaatje maakte, stond leeg. Het gras reikte tot aan m'n knieën. Ik was ijverig met de compositie bezig en deed een stapje naar achteren. Op dat moment siste er luidruchtig een slang tussen m'n benen door. Het schijnt dat ontberingen en verschrikkingen van gewone mensen kunstenaars maken. Misschien is er nog hoop....
Comments