go foto

298-2013

edge
Vrijdag 26-10-2013: Toen ik in het midden van de jaren '80 voor de eerste keer naar Berlijn reisde, was de grenspost Helmstedt-Marienborn nog volop in gebruik. Op zo'n 180 kilometer vóór Berlijn kwam je op een enorme betonnen maanvlakte met in de verte hokjes die leken op die tolhuisjes langs de Italiaanse snelwegen. Binnen zaten streng-ogende mannen en vrouwen in uniform. Ze stelden vragen en vroegen je om de koffer open te maken. Met spiegels werd onder de auto gekeken en stevige mannen met herdershonden liepen om je heen. Het was beangstigend. Er werd bevolen dat je zonder stoppen door moest rijden naar Berlijn.

Die plek zag ik op weg van Berlijn naar Amersfoort aan de linkerkant van de snelweg terug. Om te ontdekken of dat gevoel van vroeger nog steeds opgeroepen kon worden, ben ik bij de volgende afrit omgedraaid. Marienborn is nu een museum, of beter een herdenkplaats. De toegang is gratis en je kunt er makkelijk een uurtje of twee doorbrengen. De angst keerde niet terug, wel de verbijstering over de nutteloosheid van het systeem.

edgeedge
Comments

297-2013

edge
Donderdag 24 oktober 2013: Vandaag ben ik vrienden geworden met 'de Bellenblazer van Berlijn'. Eigenlijk gisteren al, maar dat telt niet echt. Het zit zo: gisteravond stond ik in het stikdonker onder de Fernsehturm plaatjes te schieten van een oude man die van die superbellen door de wind liet blazen. Hij rende achter me aan toen ik vertrok en drukte een visitekaartje in m'n handen. Of ik een paar foto's naar 'm wilde mailen. Ik had weinig vertrouwen in de donkere plaatjes, maar vandaag stond dezelfde man in de avondzon voor de Reichstag. Hij herkende me nog. Het is uiteindelijk een hele fotoreportage geworden.

Dit was een afwisselende dag die begon op de Kurfürstendamm met een bezoek aan de Gedächtnis-Kirche. Er was weinig te zien van de oude toren uit 1895 (in 1943 grotendeels kapotgebombardeerd), want de zaak stond in de steigers en dan lijkt het in Berlijn plotseling op een kantoorpand.

edge
En omdat het zonnetje zo uitbundig scheen, was een bezoekje aan de dierentuin ook zeer verantwoord. Stel je voor: eind oktober, een middag in Berlijn, het is ruim 20 graden en je hoeft verder niks. Prima toch?!

edge
Na het zoveelste biertje en alweer een curryworst met patat ging de reis -via het Hauptbahnhof- naar de Reichstag waar 'De Bellenblazer van Berlijn' op me stond te wachten.

edge
Comments

296-2013

edge
Woensdag de 23ste: Het Holocaust-Mahnmal is een absolute must als je Berlijn bezoekt. 2.711 Stenen blokken in variërende hoogten zijn een keiharde herinnering aan de gruweldaden uit de oorlog. Het is een speelplaats voor kinderen en een peinspunt voor anderen. In ieder geval een prachtig en indrukwekkend kunstwerk van de Amerikaan Peter Eisenman.

edge
Berlijn is een grote stad. De belangrijkste bezienswaardigheden liggen kilometers uit elkaar. Je kunt er de zolen dus behoorlijk uit je schoenen lopen. Er zijn van die dubbeldeksbussen die je rondrijden, maar leuker is een tocht over de Spree. Check vooraf goed of je wilt blijven zitten, of op-en-af wilt stappen. Mijn moeie voeten hadden veel profijt van een plekje op het bovendek en een koud biertje op tafel.

edge
Comments

295-2013

edge
Dinsdag 22 oktober: Berlijn blijft boeien! Ergens in het midden van de jaren tachtig en in 1990 was ik er al eens: net vóór en net ná de val van De Muur. Het waren bezoekjes waarbij respectievelijk spanning en opluchting voelbaar waren in de stad. Vandaag heerst er vooral een ontspannen sfeer. Er is weliswaar veel in beweging, maar alles ogenschijnlijk zonder stress. Fietsers wachten voor een rood stoplicht en op de terrassen worden lichtvoetige grapjes gemaakt. Het kan natuurlijk te maken hebben met het fantastische herfstweer, maar het komt me meer voor als een permanente levenshouding van de metropool en z'n inwoners.

Het is een uur of zes rijden van Amersfoort naar Berlijn. Ik reed zonder stagnatie door naar een parkeerhaven naast de Alexanderplatz, hartje centrum. Het stallen van je auto kost op dat soort plekken één (1 !!) Euro per uur. Zonder overkapping is het meestal gratis. Gisteren stond ik een nog ochtendje in Utrecht en daar printte de meter een kassabon van bijna vierentwintig (24 !!) piek. Ook dan blijkt het onuitgesproken motto van Berlijn: 'No hurry man, no hurry'.

edge

Op de foto's: Het 'Rotes Rathaus' in herfstkleuren en een klein stukje van de 'Fernsehturm'.
Comments