go foto

322-2015

Dare to be great


edge
Woensdag 18 november 2015
Een paar dagen per week is BNR Nieuwsradio mijn werkterrein. Dat is een energieke plek in deze woelige periode, net na die gruwelijke aanslagen in Parijs. Maar ook vóór die tijd was ik al onder de indruk van het enthousiasme, de werklust en de creativiteit van een grote groep relatief jonge redacteuren. Iedereen rent echt de naden uit z'n onderbroek.

BNR heeft een minder riant budget ter beschikking dan Radio 1, de publieke evenknie van het nieuwsstation. BNR is dan ook kleiner, maar een stuk zelfbewuster. De programmamakers zijn lekker leergierig en voortdurend op zoek naar verbetering van hun 'shows'. Bij het koffie-apparaat (en de bakken vol gratis fruit) hangen ter inspiratie de Gouden Regels van radiogoeroe Valerie Geller.

Het is een plezier om bij deze club een tijdje rond te lopen.
Comments

318-2015

#Parijs


edge
Zaterdag 14 november 2015
Het blijft maar spoken in m'n kop.
Gisteravond en vannacht hebben dwaze jonge mannen aanslagen gepleegd in Parijs. Ze hebben anderen met kalasjnikovs en zichzelf met bomgordels vermoord.

Het aantal doden is enorm en groeit nog steeds.

Ik volgde het nieuws op TV en via Twitter. Vooral op het sociale medium nam de polarisatie met de minuut toe. Bah.

Let wel: ik begrijp echt niet wat er in hoofden van jongeren omgaat die automatische geweren leegschieten op ongewapende leeftijdgenoten. Daar is geen excuus voor. Geen enkel. Maar om dan meteen miljoenen anderen dezelfde onmenselijke praktijken toe te dichten omdat ze ook 'moslim' in hun paspoort hebben staan, is voor mij net zo onbegrijpelijk.

Eén tweet heeft zich vastgezet in mijn verwarde hoofd:
"Ik wil een nieuwe wereld. Deze is kapot."

Die zoektocht naar een 'nieuwe wereld' zou wel eens heel universeel kunnen zijn. Iedereen wil het beter hebben dan nu. Jammer genoeg zijn we het er met z'n allen niet over eens wanneer we tevreden zijn. Waarschijnlijk nooit. Dus bouwen we muren, sluiten we grenzen en knallen elkaar overhoop. Bah.

Dit verhaaltje levert geen bijdrage aan de wereldvrede, maar bevrijdt wel het gemoed. Sorry dat ik je daarmee lastig viel.
Comments

364-2013

edge
Maandag 30 december 2013: Zie hier de resultaten van mijn persoonlijk parkeerkostenonderzoek in december. De auto was steeds een Volvo en het plekje in hartje centrum.

- Amsterdam: dagdeel: € 42,00
- Utrecht: dagdeel: € 26,00
- Parijs: hele dag: € 30,00
- Berlijn: drie uur: € 2,00
- Amersfoort: vandaag: € 0,00
Comments

343-2013

edge
Maandag 9 december: Het weekendje Parijs zit er op. Dit keer rijden we zonder problemen de stad uit, rechtstreeks naar de 'périférique exterieur'. Een uur of zes later lever ik Erik af in de buurt van Den Haag. De laatste kilometers zijn we alleen: Volvo en ik. We nemen de tijd. Zij en ik zijn een prachtig stel. Ik houd van haar. Of ze mij ook leuk vindt, weet ik niet, maar in ieder geval heeft ze me al die jaren nooit in de steek gelaten. Nu nadert het afscheid. De Grote Baas wil haar terug. Gelukkig konden we samen nog een weekend naar Parijs. Ik zal haar missen.
Volvo: dank voor al je heerlijke ritten...
Comments

342-2013

edge
Zondag 8 december 2013: Erik en ik zijn twee provinciaaltjes in Parijs. We kijken onze ogen uit. Natuurlijk hebben we zelf het idee dat we er bij horen. Alleen de alpinopet ontbreekt, maar verder zal geen mens zien dat we eigenlijk toeristen zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een buitenlands ogende man op ons toeloopt. Waarschijnlijk om de weg te vragen. Maar nee, net voor onze voeten raapt hij een kolossale gouden ring van de grond. "Of wij 'm verloren zijn", vraagt 'ie. Erik praat graag met mensen en begint een sympathiek gesprek met de man. Ik loop vast een stukje door om nog wat plaatjes te schieten. Als mijn goede vriend later weer aansluit, heeft hij de ring bij zich. Hij oppert om het ding af te geven bij de politie, want zo is Erik. Ik vraag nog waarom de man dat zelf niet gaat doen. Iets met vindersloon en zo. Erik zegt dat het een illegaal is en dat een politiebureau niet zijn favoriete omgeving is. Terwijl we nog wat staan te filosoferen, worden we door dezelfde man weer aangesproken. Dit keer wil 'ie geld. Hij krijgt z'n ring terug en wij zijn volledig genezen van ons zelf-gecreëerde autochtonenidee.

edge
Vandaag is Musée d'Orsay aan de beurt. Het ligt tegenover het Louvre, aan de andere kant van de Seine. De zon doet het inmiddels prima en ik maak nog een paar foto's.
Orsay is een voormalig station, omgebouwd tot kunsthal. Het gebouw is echt waanzinnig mooi gerenoveerd. Die Fransen weten wel hoe ze kunst moeten etaleren!!! Ik ben iets minder enthousiast over de collectie dan Erik, maar het blijft prachtig. Het museum vindt dat fototoestellen in de tas moeten blijven. Ze controleren ook strikt. Alleen een overzichtsplaatje valt nog te schieten.

edge
Terwijl Erik nog wat langer ronddoolt tussen de impressionisten, ga ik de straat weer op. Ik zie dat twee ringenvinders elkaar in de haren vliegen omdat de één het territorium van de ander binnendringt. "Goud genoeg", denk ik met een blik op het hekwerk rond het Louvre, maar blijkbaar te weinig ruimte.

edge
edge
We hebben vandaag de Metro ontdekt en reizen van hot-naar-haar. Uiteindelijk komen we aan op de Champs Elysees. Het is er een beetje druk. De kerstmarkt trekt nogal wat belangstelling, het weer is uitstekend en het is zondagmiddag. 't Is zwart van de mensen (zie eerste foto). Toch valt de rij voor de Arc de Triomphe best mee. We staan, na een half uur wachten en eindeloos veel traptreden later, boven op het oorlogsmonument van Napoleon. De avondzon zakt langzaam achter de banlieues en wij staan stil bij het daverende stadsgeluid. Onder ons krioelt de metropool als een poppenhuis.
edge
edge
Comments

341-2013

edge
Zaterdag de 7e: Ons weekendtripje moet een beetje low-budget. Geen idee waarom, maar dat hebben we ons voorgenomen. Het Best Westernhotel in de binnenstad heeft twee éénpersoons kamers voor ons vrijgehouden. Je kunt er je kont niet keren. Erik zit een etage hoger en ik hoor iedere voetstap die hij zet, net als de momenten dat z'n douchekop weer van het haakje valt en de badkamer van 1,5 vierkante meter volledig natspuit. Het is dus een beetje afzien, maar verder vermaken we ons prima.
Het Louvre is enorm. Als je er nog nooit bent geweest, reserveer dan tenminste twee dagen om er doorheen te lopen. Wij hebben gekozen voor de Japanse manier en zijn van het ene artistieke hoogtepunt naar het andere gerend. Mona moest ook bekeken. Ik heb geen idee wie daar nu nog plezier aan beleeft. Het doek is zo'n beetje gegoten in twintig centimeter kogelvrij glas en je kunt er nauwelijks dichtbij komen. De muur waaraan de creatieve vrucht van Leonardo da Vinci hangt is tenminste tien keer de oppervlakte van onze hotelkamers. Dat dan weer wel.

edge
In het Louvre mag je gewoon fotograferen, net als -bijvoorbeeld- in ons eigen Rijksmuseum. Blijkbaar is de directie niet bang dat de ansichtkaartverkoop daardoor terugloopt, of ze ziet het voordeel van extra aandacht via de sociale media. Hoe-dan-ook: je kunt wat leuke herinneringen voor later vastleggen. Chapeau!
Vandaag hebben we een slordige twintig kilometer door de stad en het museum geslenterd. De Eiffeltoren stond als eerste op de TO DO-lijst. Het was wat druilerig, maar dat is precies het passende weer voor deze landmark van Parijs. Wist je trouwens dat het metalen bouwwerk 15 centimeter in hoogte kan veranderen door de omgevingstemperatuur? Typisch een gevalletje van 'nice to know', in plaats van 'need to know', maar ik vind het een leuke.

edge
En net als Nederland staat Frankrijk stil bij het heengaan van Nelson Mandela (18 juli 1918–5 december 2013). Bij het ministerie van Buitenlandse Zaken hebben ze net een enorm doek met zijn afbeelding opgehangen.

edge
Comments

340-2013

edge
Vrijdag 6 december: Vriend Erik en ik gaan een weekend naar Parijs. Erik heeft z'n zinnen gezet op Musée d'Orsay en ik op het Louvre. Het eerste deel van de reis verloopt voorspoedig, maar bij Parijs verwijst de navigatie ons naar de 'périférique interieur'. We komen ruim twee uur muurvast te zitten in de vrijdagavondspits. Vrijwel alle toeristische hoogtepunten trekken stapvoets aan ons voorbij. We schieten plaatjes vanuit het autoraam en beloven onszelf dat we morgen alles nog beter gaan bekijken. Tot mijn spijt ontbreekt alleen Place de la Concorde aan de route. Het is altijd een grote wens geweest om daar nog eens overheen te scheuren, zoals een echte fransoos dat ook zou doen. Gelukkig valt er vanavond nergens in Parijs ook maar iets te scheuren, dus heel veel hebben we waarschijnlijk niet gemist...
Comments